In 1982 heeft Ellen Canta- Zintel als kennelnaam “of the Fields Society” laten registeren bij het overkoepelend orgaan voor de Nederlandse kynologie, de Raad van Beheer op Kynologisch gebied in Nederland. Het ontstaan van deze naam had uiteraard te maken met de Field Spaniel, maar ook met de velden die rondom ons huis liggen. Society, vereniging, is terug te voeren op het grote aantal dieren dat samen met ons gezin verenigd deel uit maakt van onze huishouding. Behalve hondjes zijn er onder deze naam ook pony’s en paarden gefokt.

Bij het verwerven van mijn eerste Field Spaniel, de reu Mr. Jones van High Tails Home, bij mevrouw J. Suringa, had ik absoluut geen aspiraties om te gaan fokken. Het is me eigenlijk overkomen op het moment dat ik mij realiseerde hoe uniek dit ras is. En hoe kwetsbaar, gelet op het minimale aantal Fields in Nederland maar ook in het land van herkomst, Engeland en in de ons omringende landen. Mevrouw van Asch van Wijck, aan haar de eer om de eerste Field Spaniels naar Nederland te hebben gehaald, bracht mij in contact met mrs. Peggy Grayson in Engeland. Zij was bereid mij te helpen om een teefje te vinden dat goed genoeg zou zijn om als basis voor mijn fokkerij te dienen maar ook zou passen bij de kleine populatie Fields in Nederland. Wel werd er verwacht dat ik eerst even kennis kwam maken. Gevoelsmatig moest ik “op zicht komen”. Maar uit dat aller eerste bezoek in dat koude en natte Putley Common, is een levenslange vriendschap ontstaan. Diverse malen heb ik daar mogen logeren en heb ik enorm veel geleerd over dit unieke ras. En nog steeds, kan ik bij Peggy aankloppen voor raad of informatie. Ondanks haar hoge leeftijd beschikt zij nog steeds over een fenomenaal geheugen en kent alle afstammingen en problemen die zich in bepaalde lijnen of in combinaties daarvan kunnen voordoen uit haar hoofd.

Met haar motto: “the best is not good enough” in mijn achterhoofd, probeer ik een positieve bijdrage aan dit ras te leveren. Selectief fokken, kritisch blijven ten aanzien van je eigen fokproducten en soms moeilijke beslissingen nemen. Op deze wijze heb ik, gedurende een periode van meer dan 25 jaar intensief getracht een bijdrage te leveren aan het voortbestaan en het “uitbouwen” van “mijn” ras. Omdat ik mij terdege realiseer dat het fokken van honden en zeker een ras met een kleine populatie, zoals de Field Spaniel, nooit een solistisch gebeuren kan zijn heb ik reeds in een vroeg stadium contacten in het buitenland gelegd. Dit met als doel om het beschikbaar genetisch materiaal zo goed mogelijk te kunnen gebruiken.

Ook probeer ik diegenen die daar belangstelling voor hebben zo goed mogelijk te helpen en te adviseren zodat ook zij zich op basis van goed fokmateriaal bezig kunnen houden met het verder uitbouwen van deze spanielvarieteit. Ik ga niet alle kampioenen benoemen die ik verworven of gefokt heb. Eén enkele uitzondering wil ik maken voor onze Lars. Als eerste buitenlandse hond wist hij in 2006 de Championship Show van de Engelse rasvereniging te winnen. In 2007 is Lars als eerste buitenlandse Field Spaniel beste van het ras geworden op ’s werelds meest beroemde tentoonstelling “Crufts”, die jaarlijks in Burmingham gehouden wordt. Vervolgens won hij zijn derde en laatste ticked in Bath waardoor hij Engels Show kampioen geworden is. Om niet alles wat ik de loop van de jaren opgebouwd heb verloren te laten gaan, een mens kan tenslotte niet te eeuwige dage honden blijven fokken, rijpte langzaam maar zeker het plan om iemand te zoeken die ik mijn kennelnaam en de door mij opgebouwde bloedlijnen zou kunnen toe vertrouwen. Belangrijk voor mij was dat de liefde voor dit ras en niet geldelijk gewin de motivatie zouden zijn om verder te gaan met datgene wat er in de afgelopen jaren door mij is opgebouwd. Eigenlijk onverwacht kwam Klazina Littooij – Nipius in beeld, toen zij, nu haar eerste Field Spaniel de reu Don Douwe ouder aan het worden is, eigenlijk graag een Fieldje erbij zou willen hebben. En dat werd Fleurtje, een Liver and Tan teefje. Om een lang verhaal kort te houden, in 2006 kreeg kennel of the Fields Society een tweede eigenaar. Voorlopig trachten wij gezamenlijk een bijdrage te leveren aan het in stand houden en het verder uitbreiden van de Field Spaniel populatie. Op termijn zal ik stoppen met fokken. Wel zal ik zo lang mogelijk het ras vanaf de zijlijn blijven volgen en zoveel mogelijk wat ik in al die jaren aan ervaring heb opgedaan delen met Klazina. Inmiddels heeft zij ook kennis gemaakt met een aantal van mijn buitenlandse contacten.